داشت كلمه نيكو ( وعده عوض ) را ( 7 ) به زودى آسانى دهيم وى را براى طريقه نيكو ( 8 ) و امّا هر كه ( بمال خود ) بخل كرد و بىنياز ديد خود را ( 9 ) و تكذيب كرد كلمه نيكو ( وعده عوض ) را ( 10 ) به زودى آسانى دهيم او را براى راه دشوار ( 11 ) و باز ندارد عذاب را از او و مالش آن دم كه بيفتد در دوزخ ( 12 ) البتّه به عهده ما رهبرى كردن است ( 13 ) و بيگمان تنها از آن ماست سراى ديگر و اين سراى ( 14 ) و مىترسانم شما را از آتشى كه زبانه مى كشد ( 15 ) در نيايد در آن مگر بدبخت‌تر ( 16 ) آنكه دروغ دانست ( پيامبران را و از ايمان ) روى بگردانيد ( 17 ) و به زودى بر كنار شود از آن آتش پرهيزكارتر ( 18 ) آنكه مال خود را در حالى كه پاكى ميجويد مىدهد ( 19 ) و نيست هيچكس را نزد صاحب مال نعمتى و حقى ( تا آن عطا ) جزايش باشد ( 20 ) مگر اينكه طلب خوشنودى پروردگار خود كه برتر است نمايد ( 21 ) و به زودى وى ( به آنچه خدا به دو دهد ) خوشنود گردد . قرائت : در شواذ قرائت پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و قرائت على بن ابى طالب عليه السلام و ابن مسعود و ابى الدرداء و ابن عبّاس ( و النهار اذا تجلّى و خلق الذكر و الانثى ، بدون ( ما ) آمده ، و از ابى عبد اللَّه عليه السلام هم همين روايت شده است . دليل : ابن جنّى گويد : در اين قرائت شاهدى است براى چيزى كه خبر داد ما را به آن ابو بكر از ابى العبّاس احمد بن يحيى قرائت بعض ايشان را وَ ما خَلَقَ الذَّكَرَ وَ الْأُنْثى بجرّ ، و اين مجرور بودن آن براى اينست كه آن بدل